Een dag ik weet niet wat voor een dag. Mag ik alsjeblieft in je armen liggen.

Gister werd een hond aangereden in mijn boek, ik moest huilen. Als ik aan een trouwe viervoeter denk denk ik aan Flipje. Maar helaas is Flipje vorig jaar in een konijnenhol verdwaald en er niet meer uitgekomen. Misschien wordt het tijd dat ik daar eens om ga huilen.

Lammetjes kijken

Vanochtend werd ik heel erg misselijk wakker dus ben ik niet naar school gegaan. Toen ik me beter voelde ben ik samen met mijn moeder naar het bos gegaan. Het was heel fijn want het was al echt lente. En er waren allemaal lammetjes in de wei en jeetje wat een schatjes zijn het toch. En ik vind het altijd leuk om heel veel vragen aan mijn moeder te stellen, als een klein kind. Dus ik vroeg wat al die lammetjes zeiden. Volgens mijn moeder riepen ze hun moeder.

You'll build a collection of scars on your knees, to learn how to count the impossible trees

‘Mam, volgens mij wilt de kat ons wat zeggen, wat zou hij willen zeggen?’ ‘Nou volgens mij is er maar één ding wat hij wilt zeggen, en dat is eten’. Ik verbeeld me graag dat de kat ons aan het vertellen was wat hij allemaal had uitgespookt gisternacht. Hij had zich heel heldhaftig gedragen en probeerde dat zo spannend mogelijk aan ons te vertellen zodat wij met al onze aandacht naar hem zouden luisteren. Na zijn verhaal zouden we hem brokjes geven omdat we zo onder de indruk van hem waren.

Johnny Cash vertelt zijn verhaal

Dit is van een paar dagen geleden. Zondag was ik naar Amsterdam en ik heb een paar hele leuke dingetjes gekocht zoals een broek. Ja, een broek. Ik draag dus nooit broeken maar nu kocht ik een fatsoenlijke zwarte strakke broek, met ietsje hoge taille. Van cheap monday. Ik had echt een broek nodig en het bevalt me wel. En ik was bij een heel erg leuk vintage winkeltje, Marbles Vintage. Echt een aanrader, in de Nieuwe Hoogstraat. Daar kocht ik een zomerjurkje die eigenlijk niet mij is maar daarom zo leuk. En ik kreeg oorbellen als cadeautje erbij maar ik draag eigenlijk nooit oorbellen maar misschien moet ik dat maar doen. Maar ik vind het altijd zo tuttig bij mij staan. Vroeger hield ik sowieso niet van sieraden, ik vond dat glimmende zo naar.

En ik kocht bij de Monki een mooie witte rok. Ehm ja misschien moet ik er een keer foto's van maken aangezien jullie dit toch niet interessant vinden.

En ondertussen terroriseert de kat mij want hij wilt telkens op mijn schoot zitten maar dat mag niet want mij omdat hij heel erg verhaart en dan is mijn zwarte broek niet meer zwart. En ik haat op dit moment lange afstanden. Ik zou zo graag even op en neer naar de liefste jongen gaan alleen dat gaat niet en dat is heel frustrerend...